مردم از حصر فکری و فرهنگی بیرون بیایند

ایمیل پرینت PDF
Administrator

هنوز مدتی از ورود به ژاپن در اوایل دهه ۱۹۷۰ پس از نخستین بحران نفتی نگذشته بود که روزنامه های ژاپن خبر دادند نخست وزیر وقت این کشور از یک سازنده هواپیمای مسافربری خارجی (لکهید) رشوه گرفته تا آن نوع هواپیما را به سازمان هوایی ژاپن توصیه کند. چند روز نگذشت که ماموران پلیس قضایی به دفتر نخست وزیر وارد شدند و او را جلوی دوربین و فلاش های عکاسی و تلویزیونی دستگیر کردند که منجر به استعفا، محاکمه و زندانی شدن وی شد.

در آن تاریخ بی اختیار به پیشرفت ژاپن اعتماد پیدا کردم زیرا در کشوری که اینچنین با فساد مالی کلان در راس دولت و حکومت مقابله می شود، تردید نیست که اعتماد مردم متکی به کار و کوشش به فرآیندی اعتقادی و ایمانی تبدیل می شود.

در جریان فاجعه سه جانبه زلزله، تسونامی و نشت نیروگاه اتمی فوکوشیما که در فاصله ۲۰۰ کیلومتری شهر یوکوهاما جایی که در آن زندگی می کنم، شایع شد که آب لوله کشی به خاطر نشت اتمی دیگر قابل خوردن نیست. با منشی دفترم که خانمی ژاپنی است موضوع را درمیان گذاشتم و گفتم که آیا آب لوله کشی شهر را می نوشد یا خیر؟ گفت بله! گفتم می گویند که مضر است. گفت: «شایعه است. تا دولت رسما آلودگی آب را اعلام نکند می خورم.»

اينها بخشي از مصاحبه پروفسور محمد نقی زاده، استاد تمام اقتصاد كشاورزي است كه زواياي جالبي پيش روي كساني كه اگر گوشي براي شنيدن و يا چشمي براي ديدن داشته باشند، مي گذارد ...

پروفسور محمد نقی زاده متولد ۱۳۲۰ تهران بعد از اتمام دوره لیسانس از دانشکده کشاورزی دانشگاه تهران، خدمت در دور دوم سپاه ترویج و آبادانی و پایه گذاری شش تنفسی (فضای سبز) کارخانه آهن اصفهان که اکنون به جنگلی تبدیل شده است در سال ۱۳۵۲ برای باردوم عازم ژاپن شد تا دکترایش را در رشته اقتصاد کشاورزی از دانشگاه امپراتوری کیوتو اخذ کند. او بعد از تدریس در این دانشگاه و دانشگاه دولتی چیبا به دانشگاه میجی گاکواین رفت تا از بنیانگذاران تاسیس دانشکده مطالعات بین المللی (بین رشته یی) در ژاپن شود.

وی بهترین دوران و زندگی آکادمیک خود را تاکنون در این دانشگاه گذرانید. او به عنوان نخستین خارجی رییس موسسه تحقیقات بین الملل این دانشگاه برای سه دوره متوالی (۲۰۰۰-۱۹۹۴) و سپس برای سه دوره عضو هیات امنایش شد. از این رو وی بهترین شناخت را بعد از نزدیک به نیم قرن زیستن در ژاپن از این کشور موفق آسیایی در توسعه و پیشرفت دارد. دو سال پیش به ایران بازگشت تا کار تاسیس دپارتمان ژاپن شناسی را که از سال ۱۳۷۳ آغاز کرده بود و آرزوی دیرینه اوست به کمک دانشگاه تهران و دانشکده مطالعات جهان به انجام رساند. وی اکنون و به طور موقت مدیریت این دپارتمان را به عهده گرفته تا جایگزینی برای خود پیدا کند. از مهر امسال هم شش دانشجوی کارشناسی ارشد جذب کرده و جالب است که یکی از دانشجویان وی ژاپنی است که می خواهد ژاپن شناسی را در ایران و زیرنظر این استاد مطالعه کند.

کسی که به عنوان نخستین ایرانی نشان امپراتوری ژاپن را به خاطر یک عمر تلاش و مشارکت در امر تحقیقات و توسعه آموزش در ژاپن از امپراتور «آکی هیتو» دریافت کرده و کتاب دو جلدی وی درباره توسعه اقتصادی ژاپن به عنوان کتاب سال ۱۳۸۶در ایران معرفی شده است، بهترین فردی است که می تواند به سوالاتی که ذهن بسیاری از ایرانی ها را به خود درباره چرایی توسعه یافتگی ژاپن مشغول کرده جواب دهد. سوالاتی که عموما نشان از علاقه مفرط ایرانی ها به یک کشور آسیایی پیشرفته دارد. علاقه یی که ریشه در بیش از صد سال پیش دارد. دوره یی که ژاپن درگیر انقلاب میجی بود و ایرانی ها امیدوار از این دگرگونی کمر همت به انقلابی در ایران بستند. اما آقای پروفسور که همواره خوشرو و خندان و خوش صحبت است تفاوت سطح توسعه یافتگی ژاپن و ایران را در تفاوت مبانی فکری _ فرهنگی مردمان و دولتمردان این دو کشور می داند.

آغاز فرآیند توسعه خواهی ایران الگویی بود از انقلاب میجی ژاپن. اما وضعیت فعلی دو کشور چیز دیگری است. دلیلش چیست؟

توسعه اقتصادی ایران بیش از ۱۰۰ سال است که دغدغه ایرانی هاست. هیچ کشوری در منطقه و شاید در جهان از چنین سابقه طولانی توسعه خواهی همپای ما برخوردار نیست. علاقه به ژاپن در میان ایرانیان ظرف یکصد سال گذشته تا امروز تحت عنوان «ایران را به ژاپن اسلامی مبدل می کنیم» نیز نه به خاطر پیروزی این کشور بر روسیه تزاری که ریشه در دلیل پیشرفت این کشور دارد. کشوری که فاقد هرگونه منابع طبیعی است.

توسعه اقتصادی برخلاف نظریه های متعدد تنها مساله یی فیزیکی، مادی یا داشتن منابع طبیعی به اندازه چند قاره نیست. مبانی فکری و فلسفی دارد که درصورت عدم حضور آن امکان استفاده موثر از دیسیپلین اقتصاد و تکنولوژی برای رشد مدرن فراهم نمی شود. تجربه ایران ظرف دهه های گذشته و نتایج امروزی آن شاهدی بر این مدعاست. اینکه بعضی ها دیسیپلین پر بار اقتصاد را تا حد یک سری از فرمول های خوش ترکیب کاهش می دهند نشان از انزوای فکری این گروه دارد. بنابراین دولت های جدیدی که بر سر کار می آیند نیاز به رعایت یکسری تحولات عمیق فکری دارند که بدون آن پیشرفت در برنامه ها میسر نیست و به مثابه شلاق زدن در هواست.

کشوری مثل ژاپن چه شاخص هایی را برای توسعه یافتگی رعایت کرد؟

برای پاسخ به این سوال به چند نکته اشاره می کنم که می تواند برای دولت جدید هم مفید باشد: نخستین شاخص «اهمیت مبانی فکری _ فلسفی توسعه» است. توسعه و رشد مدرن همپای عصر و زمان دارای فرآیندی طولانی است. لوکوموتیو فرآیند را نیز قبل از نیرو های مادی و نظریات تجریدی دیسیپلین اقتصاد، مبانی فکری- فلسفی جامعه مورد نظر (اعم از دولت، بنگاه و خانوار یا به طور کلی نیروی انسانی) تشکیل می دهد. بنابراین مسائل صرفا نظری و تکنیکی مطرح شده در «اقتصاد توسعه مدرن» تنها واگن هایی هستند که بدون لوکوموتیو زایده هایی بیش به نظر نمی رسند، هرچند که به ظاهردر سر کلاس های درس فریبنده، خوش ساخت و ترکیبی از لحاظ نظری اند.

تجربه ژاپن نشان می دهد که مبانی فکری توسعه همپای عصر و زمان برعوامل تولید مادی در دسترس از اولویت بیشتری برخوردار است. زیرا این کشور از چنین عوامل مادی محروم است. روند مستمر پیشرفت های تکنولوژیک که حافظ تداوم رشد پایدار محسوب می شود بر بنیادی از تفکرات اقتصادی در میان سه بازیکن اصلی توسعه اقتصادی قرار دارد. بنابراین در شرایطی که مبانی فکری این سه بازیکن بر هدف های کوتاه مدت، فروش ثروت ملی، سود آنی و مصرف به جای انباشت به مدت بیش از یک قرن باشد اصولاجایی برای همپایی با عصر جدید که تولید همراه با تغییرات مستمر تکنولوژیک است وجود ندارد.

مبانی فکری- فلسفی ملت ها و حکومت ها قصه نیست، واگن های خوش ساخت و ترکیب الگو و نظریات توسعه هم نیست، بلکه ریل طویل و لوکوموتیو محرکی است که حال را به آینده می سپارد، واگن های پر از انواع نظریه ها را به دنبال می کشد که در هر ایستگاهی (مراحل توسعه) بخشی از نظریه های قدیمی را تخلیه و با بارگیری نظریات نوین محلی – جهانی خود را باشرایط عصر و زمان هم آواز می کند تا به سر منزل مقصود برسد.

یعنی در ایران این تخلیه و بارگیری صورت نگرفت؟

از روزی که مسائل نظری توسعه (انواع واگن های خوش ترکیب ولی بدون لوکوموتیو) تدوین شده در غرب به ایران وارد شد کسی به بنیاد های عمیق فکری که بر مبنای آن نظریه و الگوی توسعه کشورهای صنعتی پیشرفته تدوین شده است، توجه نکرد. زیرا توسعه روندی کوتاه مدت، صرفا مادی، متکی به صادرات مواد خام برای فاینانس به اصطلاح «پروژه توسعه»، واردات تکنولوژی، مونتاژ و الگوی مصرف به پشتوانه افکار پیمانکارانه و سوداگرانه تلقی شد. نظریه ها به سرعت ترجمه، تدریس و توصیه شد به طوری که از لحاظ نظری نه تنها کمبودی نیست بلکه گاه در مقایسه با دانشجویانی که در ژاپن، چین، کره جنوبی، انگلیس، ایتالیا و ترکیه که با آنها کار می کنم دانشجویان ایرانی از آنها سرترند. برای تسریع توسعه مادی سازمانی تشکیل که زودتر از ژاپن و دیگر کشور های آسیایی انجام گرفت و برنامه های متعدد تدوین شد که همچنان ادامه دارد. از همان کارشناسانی که بعد از جنگ دوم برای بازسازی به ژاپن رفته بودند دعوت و آنها با همان ترکیب و اعضا به ایران آمدند تا کارشناسان ایرانی را یاری دهند. ولی متاسفانه توسعه نه چون پویشی بلندمدت و انباشتی که بر پایه مبانی فکری همپای عصر تولید صنعتی استوار است، که پروژه یی،قطعه قطعه و کوتاه مدت تلقی شد که می توان آن را تنها با اتکای فروش مادام العمر ثروت ملی (صادرات فرصت های اشتغالی و در آمد ملی) و الگوی مصرفی وارداتی با ساختار مونتاژی تولید در کشور عملی کرد.

و این همان نقطه اختلاف ایرانی ها و ژاپنی هاست؟

برخلاف نظرات غالب در ایران، اقتصاد و مدیریت مادی زندگی انسانی تنها مساله یی مادی و تکنیکی نیست. زیرا اگر اینچنین بود اکنون باید با «ژاپنی در حال توسعه و حتی عقب مانده» و «ایرانی پیشرفته» مواجه باشیم، بلکه دارای مبانی فکری –فرهنگی و زیربنایی در نیروی انسانی (خانوار، بنگاه و دولت) است. این امر از چنان اهمیت فوق العاده یی برخوردار است که از داشتن منابع طبیعی و خدادادی به اندازه چندین قاره هم مهم تر است. اینکه بعضی اقتصاددانان درایران، دیسیپلین اقتصاد توسعه مدرن را در حد یکسری متغیر های مادی کاهش می دهند و فروش ثروت را وسیله انجام آن تلقی می کنند، نشان از انزوای فکری آنان از روند توسعه و پیشرفت همه جانبه یی دارد که حاصل آن وضع اقتصادی امروزی کشور پس از یک قرن نوشتن، گفتن، صادرات مواد خام، اجرای چندین برنامه توسعه اقتصادی وگذار از دو انقلاب تاریخی و بزرگ است.

تفاوت نگاه ایرانی ها با ژاپنی ها به دنیای توسعه یافته چگونه بود؟

ما زودتر از ژاپنی ها و در زمان عباس میرزا دانشجو به غرب فرستادیم تا بروند ببینند چه خبر است چون شکست صنعتی (جنگ) خوردیم. ژاپنی ها تقریبا ؟سال بعد از ما دانشجو به غرب فرستادند. فقط فرقش این بود که ژاپنی ها رفتند ببینند که عقبه فکری- فلسفی و فرهنگی- انسانی انقلاب صنعتی، تولید مدرن و تکنولوژی نوین چیست؟ ما اما رفتیم ببینیم تکنولوژی و مصرف چیست ؟ تکنولوژی را همزمان با آنها آوردیم! قطار راه آهن از تهران به شهر ری در ایران و توکیو و یوکوهاما از آن جمله اند. حالاسیستم راه آهن آنها و ما را مقایسه کنید. پس از آن صنعت اتومبیل و ذوب آهن را وارد کردیم. آن هم که به خوبی گویای همین واقعیت است. ما از کره یی ها زودتر صنعت اتومبیل داشتیم. ما موفق نشدیم چون تکنولوژی وارداتی ما متکی به بنیان های فکری فرهنگی همپای عصر و زمان، متکی به انقلاب کوشنده (Industrious Revolution) نبود. اصولاانقلاب صنعتی، جهان مدرن و اهمیت عقبه فکری- فرهنگی آنها را به جد نگرفتیم. تولید صنعتی و رقابت برای سلطه بر بازار های جهانی و آینده آن را شوخی تاریخی و زودگذر انگاشتیم. بنابراین بازارمان و الگوی مصرف مان زیر سلطه رفت. سرمان را با «جنگ سنت بهتر است یا مدرنیسم» گرم کردیم که اتفاقا رابطه تکمیلی دارند و نه جانشینی.

دومین شاخص توسعه یافتگی چیست؟

دومین شاخص اعتماد عمومی است. اعتماد عمومی عقبه و منبع لایزال توسعه است نه منابع طبیعی به اندازه چند قاره. در این باره نیز با مثالی از ژاپن شروع می کنم. هنوز مدتی از ورود به ژاپن در اوایل دهه ۱۹۷۰ پس از نخستین بحران نفتی نگذشته بود که روزنامه های ژاپن خبر دادند نخست وزیر وقت این کشور از یک سازنده هواپیمای مسافربری خارجی (لکهید) رشوه گرفته تا آن نوع هواپیما را به سازمان هوایی ژاپن توصیه کند. چند روز نگذشت که ماموران پلیس قضایی به دفتر نخست وزیر وارد شدند و او را جلوی دوربین و فلاش های عکاسی و تلویزیونی دستگیر کردند که منجر به استعفا، محاکمه و زندانی شدن وی شد. در آن تاریخ بی اختیار به پیشرفت ژاپن اعتماد پیدا کردم زیرا در کشوری که اینچنین با فساد مالی کلان در راس دولت و حکومت مقابله می شود، تردید نیست که اعتماد مردم متکی به کار و کوشش به فرآیندی اعتقادی و ایمانی تبدیل می شود. بنابراین بسیج نیروی های فعال برای توسعه همه جانبه و مستمر کشور آسان است و مبانی فکری – فرهنگی را برای توسعه هدایت می کند زیرا از فساد های مالی کلان با الف و نون یاد نمی شود و بر آن سرپوش گذاشته نمی شود.

مثال دیگری از اعتماد مردم به دولت را همین دوسال پیش تجربه کردم. در جریان فاجعه سه جانبه زلزله، تسونامی و نشت نیروگاه اتمی فوکوشیما که در فاصله ۲۰۰ کیلومتری شهر یوکوهاما جایی که در آن زندگی می کنم، شایع شد که آب لوله کشی به خاطر نشت اتمی دیگر قابل خوردن نیست. با منشی دفترم که خانمی ژاپنی است موضوع را درمیان گذاشتم و گفتم که آیا آب لوله کشی شهر را می نوشد یا خیر؟ گفت بله! گفتم می گویند که مضر است. گفت: «شایعه است. تا دولت رسما آلودگی آب را اعلام نکند می خورم.» مطمئن شدم برداشتی که چهل سال پیش از اعتماد مردم به دولت توسعه خواه ژاپن داشتم چنان ریشه دار و عمیق است که نه تنها نشت اتمی که حتی بمب اتمی در هیروشیما و ناکازاکی هم آن را خدشه دار نمی کند. بدین طریق است که دولت توسعه خواه ژاپن از منابع مادی طبیعی ارتزاق نمی کند و فربه نمی شود بلکه متکی به منبع لایزالی از منابع انسانی کوشا، منضبط و اعتماد ملی است. بنابراین لوکوموتیو توسعه کشور با وجود نیم قرن جنگ و ستیز با همسایگان و قدرت های بزرگ جهانی نظیر روسیه و امریکا و همه بلایای آسمانی و فقدان منابع طبیعی پایدار است و از کار نمی افتد. برای جلب اعتماد مردم به دولت، شاخص های گوناگون دیگری هم وجود دارد. از جمله توسعه ملموس اقتصادی (نه صادرات ثروت های ملی) که بر سطح درآمدها و نرخ پایین بیکاری تاثیر می گذارد، ارائه آمارهای رسمی و صحیح و به موقع آن هم از یک منبع معتمد نه از چند دهان و آن هم به صورت عوام فریبانه. اعلام به موقع و ماهیانه شاخص هایی از جمله نرخ بیکاری، میزان اشتغال، تراز ماهیانه تجارت و پرداخت های بین المللی _ بدون در نظر گرفتن صادرات نفت خام _ نرخ رشد، میزان سرمایه گذاری، ذخایر ارزی و غیره. ولی تردیدی نباید داشت که شاخص ترین منبع جلب عقبه توسعه و پیشرفت، مقابله بی امان با فساد های مالی کلان چه در سطح حکومت و چه در سطح بخش خصوصی است

یعنی سومین شاخص؟

بله، سومین شاخص «مبارزه با فساد مالی کلان » است. همان طور که گفته شد مقابله با فساد مهم ترین شاخصی است که اعتماد عمومی را به سرعت جلب می کند. آن هم مقابله با فسادهای کلان سازمان یافته وگرنه فسادهای خرد که در همه کشورهای دنیا وجود دارند. به چین نگاه کنید که به شدیدترین وجهی با اعضای ارشد حزب کمونیست حتی آنهایی که کاندیدای رهبری حزب اند رفتار می کند. مقابله با فسادهای کلان به این نکته کمک می کند که نیروی عظیم مردمی نسبت به رفتار و کردار و سیاست های دولت ها اعتماد پیدا کنند. گفتار پخته هر وزیر و صاحب منصبی را چون سیاستی رسمی تلقی می کند و به گوش جان می سپارد. اعتباری که دولت ها در ژاپن نزد مردم این کشور دارند نتیجه مقابله مستمر با فسادهای کلان و تداوم توسعه اقتصادی در این کشور است.

در ژاپن سیاست خوب و بد، موفق و شکست خورده فراوانی وجود دارد. به طوری که به خاطر آنها صحبت از دو دهه از دست رفته در این کشور می شود. اما اعتماد عمومی به دولت ها با هر نگرشی که دارند حفظ شده است. زیرا دولت و سیاستگذاران پاسخگو هستند و شکست را می پذیرند: یا معمولاداوطلبانه کناره گیری یا حتی خودکشی می کنند، برخلاف ایران که «فرهنگ توجیه» رایج است، در ژاپن «فرهنگ توضیح» غالب است.

دولت جدید در ایران نیز برای جلب اعتماد عمومی راهی جز مقابله با فساد و تسریع نرخ رشد با توجه به نکاتی که قبلااشاره شد ندارد تا بتواند خود را از زیر ابر غلیظی از بی اعتمادی که ناشی از نوع واکنش حکومت به فسادهای مالی چند سال اخیر است و روز به روز هم افزایش می یابد نجات داده و به برنامه های خود جامه عمل بپوشاند. آرای مردم در انتخابات مشروط است. مردم اگر ناامید از دولت امید و تدبیر شوند چک سفید امضا شده دولت را هر موقع که بخواهند به اجرا می گذارند. بنابراین با ادامه روند فعلی مقابله با فساد مالی و حسابرسی های کلان، سخت بتوان اعتماد عمومی قاطعانه یی را به دست آورد. اگر دولت با این پدیده اجتماعی – سیاسی و اقتصادی – فرهنگی ضد توسعه یی و بازدارنده به موقع و مدبرانه (نه مصلحتی) مقابله کند می تواند مطمئن باشد که مردم هم به کمکش خواهند شتافت و از این رویکرد حمایت خواهند کرد، در غیر این صورت دولت باید خیلی خوش باور باشد که مردم به او اعتماد می کنند. البته کل حکومت از جمله دیگر قوا نیز باید وظایف قانونی و قضایی خود را انجام دهند.

آیا دولت در حوزه توسعه اقتصادی توانسته عملکرد مناسبی داشته باشد؟

اتفاقا چهارمین شاخص به مساله اقتصاد برمی گردد که همان «عبرت از وابستگی به فروش ثروت های ملی و عزم قاطعانه به قطع صادرات حتی یک قطره نفت خام» است. همان طور که مستحضرید ژاپن فاقد هرگونه منابع طبیعی به جز آب و نیروی انسانی است. بنابراین از سراسر جهان به واردات منابع طبیعی یا مواد خام مبادرت و تا آنجایی که ممکن است از واردات کالای نهایی مصرفی به جز سرمایه یی و پیشرفته خودداری می کند. یادم هست ژاپنی ها به جز دوره کوتاهی در زمان دکتر مصدق که از ایران فرآورده نفتی وارد کردند از واردات فرآورده های نفتی تا سا ل ۱۹۹۵، با وجود نیاز در حد مرگ و زندگی خودداری کردند، زیرا به عقیده آنها هر ماده خام از جمله نفت خام تنها منبع انرژی نیست بلکه یکی از منابع اصلی ایجاد فرصت های اشتغالی برای نیروی کار، افزایش درآمد ملی، همپایی با تغییرات ممتد تکنولوژی از طریق رقابت و تولید ارزش افزوده است. به عقیده آنان واردات فرآورده نهایی مصرفی به معنی کاهش فرصت های اشتغالی در داخل و صادرات آن به خارج است، ضمن اینکه صادرات درآمد ملی هم محسوب می شود. خب این را مقایسه کنید با تفکرات و مدیریت سوداگرانه اقتصادی به سبک ایرانی. بیش از ۷۰- ۶۰ سال است که ضمن صادرات دارایی های ملی که به نسل ها تعلق دارد، فرصت های اشتغالی همراه آن نیز صادر می شود، بدون آنکه با صادرات آن مبادرت به جایگزینی با دارایی های مطلوب تر و فرصت های اشتغالی بیشتر شد. جز اینکه اتومبیل های میلیاردی وارد، برج های متری ۵۰ میلیون تومانی ساخته شد و بیشتر شکاف های درآمدی و دارایی به سرحد خود برسد. از تجربه های بیش از نیم قرن ناکارآمد و حتی شکست خورده هم عبرت نمی گیریم. با وجود تحریم های نفتی که ضریب وابستگی را به نهایت رسانیده است دولت جدید به جای شعار «قطع صادرات حتی یک قطره نفت خام ظرف یک برنامه پنج ساله و خرید نفت خام کشورهای حاشیه خلیج فارس برای تولید فرآورده و افزایش فرصت های اشتغالی در کشور»، افزایش صادرات نفت خام را شعار خود قرار می دهد: درست باهمان تفکری که بیع متقابل را رایج، آن را وسیله صادرات دارایی های ملی قرار دادند و حتی نفت خام را به ژاپنی ها برای زندگی روزمره پیش فروش کردند. بنابراین با چنین طرز تفکری در دولت که ادامه همان روش چندین دهه گذشته است بعید است که راه به جایی برده شود، جز تخلیه مستمر ثروت به جای تولید مدام ثروت درکشور.

با این وجود دولت جدید می تواند در پیشبرد فرآیند توسعه در ایران موثر باشد؟

حال با توجه به نکات فوق، درباره دولت یازدهم معتقدم این دولت به مراتب از اقبال و اعتماد بیشتری نسبت به دولت قبلی برخوردار است که البته مشروط است و دایمی هم نیست و به تفکرات و فرهنگ اقتصادی و بر مبنای آن سیاست های دولت بستگی دارد. ولی آن استخوان لای زخمی که سال هاست اثرش را بر اقتصاد ایران گذاشته برای این دولت نیز مشکل ساز خواهد شد. این مشکل همان عدم حسابرسی قانونی، شفاف سازی در آمار و ارقام و فسادهای کلان در کشور است، افرادی که فخر می فروشند، انتظار پاداش هم دارند و به جامعه و دولت پوزخند می زنند. در کشوری که یک زورگیر را به خاطر دزدیدن چندرغاز پول سریعا با عکس و تفصیل شناسایی و مجازات می کنند چگونه است که این گونه افراد که حتی محکوم شده اند را با حروف الفبا معرفی می کنند. اگر عدالت درباره آنها اجرا نشود به پای کل نظام نوشته می شود. بنده به خاطر تصحیح و اتکا به عقبه لایزال روند توسعه کشور یعنی جلب اعتماد ملی به جای وابستگی بحران زا به تخلیه مدام العمر دارایی های نسلی معتقدم و توصیه می کنم در برخورد با مفسدان کلان جدیت نشان داده شود. دولت یازدهم با عمل به این برنامه و جلب اعتماد عمومی و رهایی اقتصاد ایران از تفکرات سوداگرانه در این برهه تاریخی می تواند مسیر توسعه همه جانبه ایران را که بیش از ۱۰۰ سال است روی یک پاشنه می چرخد دگرگون، هموار و دست یافتنی کند. حلقه گمشده روند توسعه همه جانبه ایران نه در کمبود عوامل مادی تولید، نه در کمبود نظریه که به اندازه یک دوجین در دانشکده ها تدریس می شود، نه در تکنولوژی یا حتی نه در جنگ، تحریم و دشمنی کشور های دیگر است. این حلقه مفقوده را باید در مبانی فکری _ فرهنگی ما ملت در چگونگی رویارویی با عصر تولید همپای عصر و زمان جست وجو کرد که همچنان بر پایه عصر ماقبل تولید صنعتی، بازار های سنتی و مرکانتالیستی می چرخد.

تا این حصر شکسته نشود: همان طور که حصر آبادان شکسته شد، کاری از عوامل مادی به تنهایی و حتی پس از رفع تحریم ها، حل مناقشه اتمی و بازگشت میلیارد ها دلار بلوکه شده به کشور به سختی بتوان انتظار کاری داشت کارستان.

منبع: مدرسه اقتصاد


آخرین به روز رسانی در جمعه ، ۳ بهمن ۱۳۹۳ ، ۲۳:۴۶  

اضافه کردن نظر


کد امنیتی
تازه کردن

دسته بندی موضوعات شگفت

ديگر سايتها

کاربرانی که ممکن است شما بشناسید

!هنوز وارد سایت نشده اید

جهت ارسال لینک ، مطالب و فیلم های شگفتتان ابتدا باید وارد سایت شوید

تبلیغات

بانر تبلیغاتی